Μια άλλη 25η

 Μια ανάρτηση που ήθελα να κάνω από πέρσι τέτοιον καιρό, τότε έκλειναν 100 χρόνια από το γεγονός, αλλά κάτι συνέβη και δεν μπόρεσα και μετά παράπεσε και ξεχάστηκε … Προχτές,  μου τη θύμισαν τα Μεθυσμένα Ξωτικά, με ένα τραγούδι που είπαν στην -πολύ πετυχημένη- αντιρατσιστική συναυλία που οργάνωσαν στην πλατεία Δαβάκη, στην Καλλιθέα, οι μαθητές και οι ΕΛΜΕ τριών σχολείων της περιοχής.

Στις 25 Μαρτίου του 1911, λίγο πριν το τέλος του ωραρίου, ξεσπάει φωτιά στον 8ο όροφο ενός 10ώροφου κτιρίου στη Νέα Υόρκη.
Στους 3 τελευταίους ορόφους του, εδρεύει το εργοστάσιο Triangle Shirtwaist Factory, που φτιάχνει γυναικεία πουκάμισα και το οποίο είναι ένα από τα πολλά sweatshop της εποχής εκείνης, στην καρδιά του Μανχάταν.

Εκεί, δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες,  με εξαντλητικό ωράριο (11 ώρες τη μέρα/7 μέρες τη βδομάδα)  500 άτομα, κυρίως γυναίκες μετανάστριες, εβραϊκής και ιταλικής καταγωγής. Οι περισσότερες απ’ αυτές είναι πολύ νεαρές ή και έφηβες ακόμα, 14-25 χρονών. Παράνομα, δουλεύουν σε βοηθητικές δουλειές ως και παιδάκια 7-8 χρονών! (Διαβάστε τη σχετική μαρτυρία της Pauline Newman)

Όταν ξεσπάει η φωτιά, που θεριεύει γρήγορα χάρη στα εύφλεκτα υλικά που υπάρχουν παντού, επικρατεί πανικός αλλά οι πόρτες είναι κλειδωμένες με δικαιολογία τον έλεγχο των κλοπών (αλλά και για να μη μπαίνουν οι συνδικαλίστριες του Σωματείου Εργατριών στο Ένδυμα (International Ladies’ Garment Workers’ Union), που τότε άρχιζαν τον αγώνα τους για δίκαιες αμοιβές και ανθρώπινα ωράρια). Οι έξοδοι κινδύνου είναι ανεπαρκείς, ανοίγουν προς τα μέσα ή είναι κλειδωμένες κι αυτές, ενώ οι επιμήκεις πάγκοι εργασίας κάνουν ακόμα δυσκολότερη την πρόσβαση στις εξόδους.

Η κακοφτιαγμένη σκάλα κινδύνου, καταρρέει κάτω από το βάρος των ανθρώπων και τους παρασύρει στο θάνατο. Οι περισσότερες σώθηκαν είτε ανεβαίνοντας στην ταράτσα από τη μοναδική έξοδο που υπήρχε στον 10ο όροφο, είτε χάρη στον ηρωισμό των χειριστών των 2 ανελκυστήρων που μέσα στον πανικό, ανεβοκατέβαιναν συνεχώς μεταφέροντας 10 άτομα κάθε φορά.

Παρ’ όλο που η πυροσβεστική ήρθε γρήγορα, οι σκάλες που διέθετε έφταναν μόνο μέχρι τον 7ο όροφο, και η πίεση του νερού ήταν πολύ μικρή για να φτάσει στους φλεγόμενους ορόφους.

Ο τραγικός απολογισμός της φωτιάς, παρ’ όλο που κράτησε μόνο μισή ώρα, ήταν 146 νεκρές εργάτριες και εργάτες, πολλοί από τους οποίους κάηκαν ζωντανοί, άλλες πνίγηκαν από τον καπνό και τις αναθυμιάσεις, άλλοι πέθαναν από ασφυξία πάνω στις κλειστές πόρτες, ενώ πολλές βρήκαν φριχτό θάνατο πέφτοντας πανικόβλητες από τα παράθυρα στο δρόμο ή μέσα στα φρεάτια των ανελκυστήρων.

«Έβλεπες ανθρώπους να βουτάνε στο κενό, ένας-ένας, δυο-δυο ή και πολλές κοπέλες μαζί, κρατώντας η μια το χέρι της άλλης… Ένα ζευγάρι φιλήθηκε και βούτηξε αγκαλιασμένο…»

Στη δίκη που ακολούθησε, οι ιδιοκτήτες αθωώθηκαν, χάρη στον δαιμόνιο δικηγόρο τους, παρ’ όλο που είχαν πολύ βρώμικο ιστορικό, καθώς είχαν βάλει αρκετές φορές στο παρελθόν οι ίδιοι (ελεγχόμενες) φωτιές στο εργοστάσιο, στο τέλος της σεζόν, για να επωφελούνται από την ασφάλεια, κάτι που δεν παρουσιάστηκε σαν στοιχείο κατά τη δίκη. Οι συγγενείς των θυμάτων αποζημιώθηκαν αργότερα από άλλο δικαστήριο, με το ποσό των 75$ για κάθε νεκρό. Η ασφαλιστική εταιρεία αποζημίωσε τους ιδιοκτήτες με 60.000$, πάνω από τις ζημιές που δηλώθηκαν!

Τις επόμενες μέρες το Σωματείο Εργατριών στο Ένδυμα, οργάνωσε επίσημη μέρα πένθους που εξελίχτηκε σε τεράστια πορεία 100.000 εργατών και εργατριών που την παρακολούθησε ένα πλήθος πάνω από 500.000 πολιτών.
Το τρομαχτικό γεγονός, που ήταν το πιο πολύνεκρο βιομηχανικό ατύχημα στην ιστορία της Νέας Υόρκης και το 4ο στην ιστορία όλης της Αμερικής, συγκίνησε απίστευτα τους πολίτες, συσπείρωσε τους εργάτες και τις εργάτριες στα σωματεία,  και είχε σαν αποτέλεσμα, ανάμεσα στα άλλα, να ψηφιστούν επιτέλους νόμοι και κανονισμοί για την ασφάλεια των χώρων εργασίας.

Εξαιρετικό το αφιέρωμα του  Cornell University:
Remembering the 1911 Triangle Factory Fire,
όπου εκτός από την αναφορά στα γεγονότα με φωτογραφίες, μαρτυρίες και άλλα στοιχεία, υπάρχουν και σύνδεσμοι με αναφορές στα σημερινά sweatshops που έχουν μεταφερθεί πια σε αυτόν που λέμε Τρίτο Κόσμο…
Επίσης:
Triangle Shirtwaist Company Fire

Remembering the 1911 Triangle Shirtwaist Fire
A Nightmare on Greene Street

A Tribute to Our Forgotten Sisters, ένα αφιέρωμα σε αντίστοιχα ατυχήματα στο Μπανγκλαντές, εκεί που φτιάχνονται τα ρούχα των περισσότερων αλυσίδων που γεμίζουν τις Ευρωπαϊκές βιτρίνες…


Το τραγούδι των Ξωτικών είναι γραμμένο για τη «γιορτή της γυναίκας», στις 8 Μάρτη και νομίζω πως είναι από τα καλύτερα σχόλια που έχουν γίνει για το θέμα… Οι στίχοι εδώ: http://www.methismenaxotika.gr/k_gia_tous_dyo.html


Advertisements
This entry was posted in Δικαιώματα and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s