Να σταματήσουμε να τρώμε τους ωκεανούς!

Του Captain Paul Watson (Sea Shepherd Conservation Society)


Οι ωκεανοί, είναι σαν την χήνα που έκανε τα χρυσά αυγά. Όσο ήταν ζωντανή, γεννούσε ένα χρυσό αυγό κάθε μέρα αλλά όταν ο άπληστος αγρότης αποφάσισε να τη σκοτώσει για να πάρει όλο το χρυσό από μέσα, δεν βρήκε τίποτα και η χήνα δεν μπορούσε να γεννήσει πλέον χρυσά αυγά, καθώς ήταν νεκρή.

Για αιώνες, οι ωκεανοί έθρεψαν την ανθρωπότητα. Αλλά τον τελευταίο αιώνα, η ανθρώπινη απληστία δυστυχώς, βίασε και λεηλάτησε τα ωκεάνια οικοσυστήματα με μία οικολογική άγνοια που είναι σοκαριστικά παρανοϊκή.

Δεν τρώω ψάρια επειδή είμαι οικολόγος και έχω δει την μείωση των ψαριών στις θάλασσες όλη μου τη ζωή. Μεγάλωσα σε ένα ψαράδικο χωριό και ανατράφηκα με μία διατροφή από μπακαλιάρο, σαρδέλες, σκουμπρί, μαρίδες, μύδια, αστακούς, γλώσσες, και πέστροφες. Έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια την σταθερή μείωση των ψαριών, των αστακών και των οστρακόδερμων. Και ό,τι έτρωγα ως παιδί, επιλέγω να μην το τρώω σήμερα για τον απλό λόγο ότι υπάρχουν υπερβολικά πολλοί από εμάς στην ξηρά που τρώνε αυτούς τους λίγους που ζουν στις θάλασσες.

Το επάγγελμα του ψαρά σήμερα, έχει γίνει ένα από τα πιο καταστροφικά για το περιβάλλον, επαγγέλματα του κόσμου. Είναι καιρός να αφήσουμε στην άκρη την ξεπερασμένη εικόνα του σκληραγωγημένου, ανεξάρτητου, ψημένου από την αρμύρα και σκληρά εργαζόμενου ψαρά που δουλεύει με θάρρος για να θρέψει την κοινωνία και να συντηρήσει την οικογένειά του. Οι μέσοι ψαράδες δεν πηγαίνουν πια στη θάλασσα μέσα σε βαρκούλες με πετονιές και μικρά δίχτυα. Οι σημερινοί βιομηχανικοί ψαράδες χειρίζονται σκάφη πολλών εκατομμυρίων με πολύπλοκο και ακριβό τεχνολογικό εξοπλισμό, σχεδιασμένο να κυνηγήσει και να πιάσει κάθε ψάρι που μπορεί να βρει. Μία κατασκευάστρια εταιρεία ηλεκτρονικών ανιχνευτών για ψάρια (Rayethon) περηφανεύεται κιόλας ότι με το προϊόν τους, «τα ψάρια μπορούν να τρέξουν αλλά δεν μπορούν να κρυφτούν». Και για τα ψάρια, δεν υπάρχει ασφαλές μέρος καθώς οι λαθροθήρες τα κυνηγούν ανελέητα, ακόμη και μέσα σε προστατευόμενες θαλάσσιες περιοχές και καταφύγια.

Εμείς οι άνθρωποι, έχουμε εξαπολύσει μία εντατική και αδίστακτη εκμετάλλευση, ενάντια σε σχεδόν κάθε είδος ψαριού στη θάλασσα με αποτέλεσμα να εξαφανίζονται. Αν δεν σταματήσουμε τα βιομηχανικά ψαράδικα σκάφη και τον βαρύ εξοπλισμό σύντομα, θα σκοτώσουμε τους ωκεανούς και κατά συνέπεια, θα σκοτώσουμε και τους εαυτούς μας.

Οι επιστήμονες αυτή την εβδομάδα αποκάλυψαν ότι ένας εκτεταμένος λιμός επηρεάζει τους πληθυσμούς των ψαριών, πτηνών και θηλαστικών στους ωκεανούς μας. Όχι μόνο μειώνουμε τους πληθυσμούς τους, αλλά οδηγούμε στην λιμοκτονία τους επιζώντες. Ταΐζουμε με ψάρια τις γάτες, τα γουρούνια και τα κοτόπουλα και απορροφούμε δεκάδες χιλιάδες μικρά ψάρια από τη θάλασσα για να ταΐσουμε μεγαλύτερα ψάρια που μεγαλώνουν σε κλουβιά.
Οι κατοικίδιες γάτες τρώνε περισσότερα ψάρια από τις φώκιες.
Τα γουρούνια τρώνε περισσότερα ψάρια από τους καρχαρίες, και τα κοτόπουλα στις βιομηχανικές φάρμες τρώνε περισσότερα ψάρια από τα θαλασσοπούλια πάφιν και τα άλμπατρος.
Μαζί με άλλους παράγοντες, όπως η αυξημένη οξίνιση, η κλιματική αλλαγή, η χημική ρύπανση, και η καταστροφή του όζοντος που προκαλεί μείωση στους πληθυσμούς του πλαγκτόν, κηρύσσουμε παγκόσμια επίθεση κατά κάθε είδους ζωής στους ωκεανούς μας.

Τα ψάρια δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τις υπέρμετρες απαιτήσεις μας. Έχουμε ήδη αφαιρέσει από τη θάλασσα το 90% των μεγάλων εμπορικών ψαριών. Η ζήτηση των Κινέζων για πτερύγια καρχαριών καταστρέφουν κυριολεκτικά κάθε είδος καρχαρία στον ωκεανό. Ενώ η αλιευτική βιομηχανία κάποτε έβαζε στο στόχαστρο και κατέστρεφε τα μεγάλα ψάρια, τώρα επικεντρώνεται στα μικρά ψάρια, τα ψάρια που πάντοτε έτρεφαν τα μεγαλύτερα. Τα επτά από τα δέκα μεγαλύτερα ιχθυοτροφεία του κόσμου σήμερα, στοχεύουν στα μικρά ψάρια. Αν τα ψάρια είναι πολύ μικρά για να ταΐσουν ανθρώπους, απλώς αλέθονται για να ταΐσουν κατοικίδια ζώα και σολομούς ή τόνους που μεγαλώνουν σε ιχθυοτροφεία.

Η ιχθυοκαλλιέργεια έχει επίσης αναδειχθεί ως η πιο σπάταλη χρήση των ψαριών και είναι η οικονομική μηχανή που καθοδηγεί την εντατική εκμετάλλευση των μικρών ψαριών. Και τώρα τα Ιαπωνικά και Νορβηγικά ιχθυοτροφεία, αφαιρούν δεκάδες χιλιάδες τόνους πλαγκτόν από τη θάλασσα, για να το μετατρέψουν σε ζωοτροφές πλούσιες σε πρωτεΐνη. Αυτή την εβδομάδα, μία αναφορά για την Κατάσταση των Παγκόσμιων Ιχθυοτροφείων και Ιχθυοκαλλιεργειών από τον Οργανισμό Τροφίμων και Αγροκαλλιέργειας των Ηνωμένων Εθνών (FAO), κατέληξε ότι το 80% όλων των θαλάσσιων αποθεμάτων σε ψάρια έχουν αυτή τη στιγμή αλιευτεί ολοκληρωτικά, υπεραλιευτεί, μειωθεί ή αναρρώνουν από τη μείωση. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα αποθέματα των 7 μεγαλύτερων ιχθυοτροφείων με ψάρια-κυνηγούς. Πολύ λίγοι θαλάσσιοι πληθυσμοί ψαριών ενδέχεται να διατηρήσουν αύξηση της παραγωγής, και πολλοί περισσότεροι έχουν φτάσει στα όριά τους, τώρα περισσότερο από ποτέ.

Όταν η οργάνωση Sea Shepherd Conservation Society λέει πως οι άνθρωποι πρέπει να σταματήσουν να τρώνε ψάρια και να σταματήσουν να τρώνε κρέας που έχει μεγαλώσει με ψάρια, δεν το κάνει για να υποστηρίξει τα δικαιώματα των ζώων. Η θέση μας βασίζεται αποκλειστικά στην οικολογική πραγματικότητα ότι η εμπορική αλιεία καταστρέφει τους ωκεανούς μας. Όλοι το γνωρίζουμε αυτό. Είμαστε όλοι γνώστες αυτή της μείωσης. Το νιώθουμε μέσα μας. Η οικολογική πραγματικότητα δεν μας κοιτάει απλά κατά πρόσωπο, μας κλωτσάει στα δόντια. Το πρόβλημα είναι ότι είμαστε σε παντελή άρνηση και αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε ότι απογυμνώνοντας τις θάλασσες από τη ζωή, υπονομεύουμε τα θεμέλια της επιβίωσής μας στη ξηρά.

Αυτή η άρνηση είναι τόσο ισχυρή που ακόμη και η Greenpeace σερβίρει ψάρια στο πλήρωμα των πλοίων της ενώ συμμετέχουν σε καμπάνιες που αντιμάχονται την υπεραλίευση.

Οι άνθρωποι της φυλής Kaiyapo της Βραζιλίας αποκαλούν όσους καταστρέφουν δάση, «ανθρώπους-τερμίτες», επειδή καταβροχθίζουν τα δέντρα. Στους ωκεανούς, έχουμε ανθρώπινα παράσιτα που ρουφάνε τη ζωή από τον ωκεανό και δεν δίνουν τίποτα σε αντάλλαγμα. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε γίνει παράσιτα που ρουφάνε το αίμα του ωκεανού και όταν σκοτώσουμε τον ξενιστή μας, που όπως πάμε, σίγουρα θα το κάνουμε, έπειτα θα πεθάνουμε και οι ίδιοι.

Για πολύ καιρό, αναρωτιόμουν γιατί έμπαινα στον κόπο να μιλήσω για αυτές μου τις ανησυχίες σε μία κοινωνία που αρνείται να παραδεχθεί την πραγματικότητα και απλά απορρίπτει κάθε λόγο περί υπερ-εκμετάλλευσης, ως ριζοσπαστικό εξτρεμισμό. Για δεκαετίες, έχω υπομείνει αυτό τον εξτρεμισμό της απάθειας και της οικολογικής αμάθειας. Την προηγούμενη εβδομάδα στο Παρίσι, στο Συνέδριο Βιωσιμότητας, μίλησα για αυτά τα θέματα σε ένα δωμάτιο γεμάτο δημοσιογράφους, και όταν κάλεσα για καθολικό τερματισμό της εμπορικής αλιείας στην Μεσόγειο, ξαφνιάστηκα ευχάριστα καθώς ούτε ένας δημοσιογράφος δεν διαφώνησε ή αμφισβήτησε αυτή την τόσο ριζοσπαστική απαίτηση. Μάλιστα, η ανακοίνωσή μου έγινε δεκτή με χειροκροτήματα. Το κοινό αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο την βαρύτητα της οικολογικής δυσχέρειας που απειλεί την ζωή στη θάλασσα. Και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό.

Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα πιο σημαντικό από την συντήρηση της ποικιλότητας στους ωκεανούς μας. Ίσως να μπορέσουμε να προσαρμοστούμε στην κλιματική αλλαγή, και ίσως να μπορέσουμε να επιβιώσουμε μία μαζική εξαφάνιση των ειδών της ξηράς. Αλλά ξέρω ότι ένα πράγμα είναι σίγουρο οικολογικά, και αυτό είναι ότι, αν σκοτώσουμε τους ωκεανούς – σκοτώνουμε τους εαυτούς μας.

Η ποικιλότητα είναι κλειδί στη συντήρηση της ζωής.

Πρέπει να σταματήσουμε να τρώμε τους ωκεανούς. Η κατανάλωση ψαριών είναι, από κάθε πρακτική άποψη, ένα οικολογικό έγκλημα. Δεν υπάρχουν βιώσιμα ωκεάνια ιχθυοτροφεία – ούτε ένα. Η μικρή «κάρτα αειφορίας» που μερικοί άνθρωποι κουβαλούν μαζί τους για να παριστάνουν ότι είναι οικολογικά συνειδητοί καταναλωτές είναι απλά μία απάτη, μία προσπάθεια να μας κάνουν να νιώσουμε καλά ενώ συνεχίζουμε να τρώμε τις θάλασσες.

Ξέρω ότι όσα λέω δεν θα αρέσουν σε κάποιους, αλλά από την άλλη, ποτέ δεν έχω γράψει ή μιλήσει με σκοπό να κερδίσω τον τίτλο του δημοφιλή. Δεν προσπαθώ να ευχαριστήσω τους πάντες. Σκοπός μου είναι να διατηρώ ένα οικολογικά ορθό τρόπο σκέψης λαμβάνοντας υπόψη κάθε οπτική γωνία.

Συνδυάζοντας τις παρατηρήσεις μου για την σταθερή, και τώρα ραγδαία, μείωση της ζωής στη θάλασσα, από τότε που ήμουν ένα μικρό αγόρι καθισμένο στην άκρη της προκυμαίας στον κόλπο Passamaquoddy μέχρι σήμερα, που ταξιδεύω τους ωκεανούς του κόσμου προσπαθώντας να προστατεύσω τη ζωή στη θάλασσα, ένα μήνυμα βλέπω στον τοίχο με μεγάλα, έντονα γράμματα: Τα σημάδια δείχνουν δυσοίωνα, σε επικίνδυνο βαθμό μάλιστα.

Μερικοί μπορεί να σκεφτούν ότι ένα κάλεσμα για καθολική απαγόρευση της εμπορικής αλιείας είναι ακραίο. Το βλέπω ως ένα πολύ συντηρητικό και απαραίτητο μέτρο το οποίο θα πρέπει να εφαρμόσουμε για να σώσουμε τους ωκεανούς και τους εαυτούς μας.

Ανησυχώ άραγε για τους ψαράδες και τις οικογένειές τους; Σίγουρα, κατανοώ και λυπάμαι για την κατάστασή τους αλλά ανησυχώ πολύ περισσότερο για την μελλοντική επιβίωση της ανθρωπότητας και των ωκεανών.

Πρέπει απλώς, να δώσουμε τέλος σε μία βιομηχανία και ένα επάγγελμα που στην κυριολεξία υπονομεύει τα συστήματα υποστήριξης της ζωής του πλανήτη.

Αυτό απαιτεί θυσίες, αλλά η θυσία μίας θέσης εργασίας είναι προτιμότερη αναμφισβήτητα από την θυσία του μέλλοντος όλων μας. Χρειάζεται να σκεφτούμε τις ανάγκες των ψαριών και να τους δώσουμε το χώρο και το χρόνο να συνέλθουν από την φρικτή σφαγή που έχουμε εξαπολύσει ενάντια σε όλα τα είδη που ζουν στη θάλασσα. Έχω κουραστεί να ακούω τις δικαιολογίες των ψαράδων ότι οι φώκιες ή τα δελφίνια έχουν μειώσει τους αριθμούς των ψαριών. Θέλουν να μας κοροϊδέψουν και να πιστέψουμε αυτό το μη-επιστημονικό επιχείρημα που ψάχνει για «αποδιοπομπαίους τράγους».

Τα ψάρια εξαφανίστηκαν γιατί οι ψαράδες τα πήραν, και τα πήραν, και τα πήραν, χωρίς έλεος.

Και τώρα, όπως οι χρηματιστές της Wall Street, ικετεύουν για επιχορηγήσεις και τις παίρνουν, γιατί οι περισσότεροι πολιτικοί έχουν μία «πολιτική φοβία» με τους ψαράδες, οι οποίοι αν δεν πάρουν αυτά που ζητούν, έχουν την τάση να ξεσηκώνονται και να απειλούν. Πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε σαν τους εγκληματικούς καταστροφείς των ωκεανών που πράγματι είναι.

Η βιομηχανία της αλιείας πρέπει να εξαφανιστεί προτού προκαλέσει φαινόμενα μη αναστρέψιμης εξαφάνισης ειδών και απώλεια της ποικιλότητας των ωκεανών μας.

Αν η εξαφάνιση κάποιων ζωτικών ειδών προκαλέσει οικολογική κατάρρευση, δεν θα ανησυχούμε πια για τις δουλειές μας. Θα ανησυχούμε μήπως ο συνάνθρωπός μας, μας κυνηγήσει για να μας φάει.
Αν συμβεί αυτό,  τα λόγια του Χριστού προς τους ψαράδες, «Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ  ποιήσω ὑμᾶς γενέσθαι ἁλιεῖς ἀνθρώπων» (κατά Μάρκον 1-17) θα έχουν βγει, με ένα πραγματικά διεστραμμένο τρόπο, αληθινά.

(μετάφραση: Foxy Vegan από το www.veganforum.gr,
με κάποιες μετατροπές και υπογραμμίσεις δικές μου)

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ του ντοκιμαντέρ «The End of the Line», για την υπεραλίευση:

Advertisements
This entry was posted in Βέγκαν, Περιβάλλον-Οικολογία, vegan and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Να σταματήσουμε να τρώμε τους ωκεανούς!

  1. Παράθεμα: Η ποικιλότητα είναι κλειδί στη συντήρηση της ζωής « Eco-Guerrillas

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s